Το κοινωνικό πείραμα της εποχής COVID δίδαξε τις κυβερνήσεις πολλά
Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε σε κάποια μαθήματα που πήραμε από τη δυστοπία των lockdown, των περιορισμών και της - έμμεσης, όπως τη χαρακτήρισε η κυβέρνηση - υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού . Θεωρούμε χρήσιμο, όμως να προσπαθήσουμε να διακρίνουμε και κάποια από τα μαθήματα που πήραν οι κυβερνήσεις από όλο αυτό. Δεν ισχυριζόμαστε πως επρόκειτο για κοινωνικό πείραμα, μην παρεξηγηθούμε. Η κρίση αυτή καθ’ αυτή – όπως και κάθε κρίση – παρείχε τη δυνατότητα να μελετηθούν κάποιες συμπεριφορές.
Δεδομένου ότι στο προσκήνιο έχουν έλθει οι νέες, ηλεκτρονικές ταυτότητες (ήδη έχει ξεκινήσει η διάθεσή τους, παρά τις ανησυχίες και τις αντιδράσεις μεγάλης μερίδας του κόσμου) θεωρούμε πως είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε πού – κατά τη γνώμη μας – θα στηριχτεί η κυβέρνηση προκειμένου να επιτύχει το στόχο της. Γιατί, μη γελιόμαστε: προκειμένου να επιτύχουν τον έλεγχο του πληθυσμού οι νέες ταυτότητες είναι ένα απαραίτητο βήμα.
Είναι δεδομένο πως η γενική τάση των ανθρώπων για άνεση και βόλεμα μετρήθηκε επαρκώς, καθώς και η διάθεση υποταγής στην εξουσία. Προφανώς μετρήθηκε επίσης και το πόσο εύκολα κάποιοι απεδέχθησαν τη «δωροδοκία» από την πλευρά της κυβέρνησης προκειμένου να προχωρήσουν σε εμβολιασμό.
Επιπλέον, όλοι οι ηγεμόνες – και οι επίδοξοι – από καταβολής κόσμου γνωρίζουν πως γενικά οι άνθρωποι προτιμούν να μην έχουν μπλεξίματα με την εξουσία με αποτέλεσμα να προτιμούν να θυσιάζουν την ελευθερία τους – στο σύνολό της ή μέρος αυτής – προς χάριν της ησυχίας τους. Η Ιστορία επίσης έχει δείξει πως όσο πιο σκληρός είναι ένας ηγεμόνας τόσο περισσότερο τον υπακούει ο πληθυσμός.
Αν μάλιστα τους ειπωθεί πως η θυσία αυτή γίνεται πρόσκαιρα ή για ένα ανώτερο ή γενικότερο καλό ή για την ασφάλειά τους, το δέχονται ευκολώτερα. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν πραγματικά πάντα υπάρχουν αυτοί που είναι πρόθυμοι να εξαπατηθούν. Εξαιρέσεις, φυσικά, υπάρχουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό.
Μια τέτοια εξαίρεση είναι η περίπτωση των Υγειονομικών που τέθηκαν σε αναστολή εργασίας. Έδωσαν ένα σκληρό, άνισο αγώνα, λοιδωρήθηκαν από ολόκληρο το σύστημα, ήλθαν σε σύγκρουση ακόμα και με μέλη του οικογενειακού τους κύκλου, περιθωριοποιήθηκαν, υπέφεραν. Κάποιοι λύγισαν, αλλά όχι χωρίς να παλέψουν. Και, σίγουρα, κέρδισαν συμπάθειες από πολλούς – ακόμα και από ανθρώπους που δεν είχαν τη δύναμη να αντισταθούν οι ίδιοι. Θεωρούμε δεδομένο πως οι κυβερνήσεις μελέτησαν με πολλή προσοχή την περίπτωσή τους, τις αντοχές τους, την αλληλεγγύη προς αυτούς.
Είναι λογικό, επίσης, να υποθέσουμε πως η - όποια - κυβέρνηση παρατήρησε τα εξής:
