Φεμινιστική Γεωπολιτική, Φεμινιστικές Διεθνείς σχέσεις

Ακούγεται παράδοξο, όμως υπάρχει και φεμινιστική θεώρηση των Διεθνών Σχέσεων

Η λογική λέει πως κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δε μπορεί, π.χ., τα μαθηματικά να διακριθούν σε ανδρικά και φεμινιστικά. Τι να κάνουμε, οι αριθμοί και οι μαθηματικές έννοιες δεν έχουν φύλο. Μπορεί να υπάρχουν άνδρες και γυναίκες μαθηματικοί, μπορεί τα μαθηματικά να χρησιμοποιηθούν εις βάρος των ανδρών ή των γυναικών, αλλά αυτό είναι άλλο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη γεωπολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα, είναι πέρα από το φύλο των ανθρώπων. Είναι καθαρά θέμα ανθρώπινης φύσης.

Και όμως, εδώ και μερικές δεκαετίες υπάρχει μια ολόκληρη σχολή σκέψης που προσπαθεί να ερμηνεύσει τη γεωπολιτική και τις διεθνείς σχέσεις μέσα από τη φεμινιστική οπτική.

Τώρα βέβαια δε μπορούμε να καταλάβουμε τι αλλάζει στη γεωγραφική θέση του Σουέζ ή στη στρατηγική του σημασία αν το δω με φεμινιστική οπτική, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Για μια ολόκληρη σχολή σκέψεις προφανώς υπάρχει διαφορά.

Πως ηττήθηκε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα

Ειδικά τα τελευταία χρόνια ο αποχριστιανισμός της Ελλάδας προχωρά με μεγάλα βήματα

Αν και το θέμα του αποχριστιανισμού αγγίζει ουσιαστικά όλες τις κοινωνίες της Δύσης στο παρόν άρθρο θα εστιάσουμε στην Ελλάδα, δεδομένου ότι στις δυτικές χώρες γνώρισαν ένα ιδιότυπο χριστιανισμό ο οποίος από πολύ ενωρίς συμμάχησε με την απολυταρχία της κοσμικής εξουσίας (νοθεύοντας στην ουσία το μήνυμά του) καθιστώντας έτσι φυσιολογική την απομάκρυνση του κόσμου από αυτόν, ενώ στις άλλες ορθόδοξες χώρες (λόγω και της πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας τους) η κατάσταση δεν έχει φθάσει στα τραγικά ελληνικά επίπεδα.

Η αλήθεια είναι πως και στην Ελλάδα η διοίκηση της Εκκλησίας προχώρησε στα δυτικά χνάρια από ενωρίς, ουσιαστικά από τη δολοφονία Καποδίστρια και μετά (στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η όποια στάση της διοίκησης μπορεί να δικαιολογηθεί από τον κίνδυνο που βίωναν – ο Πουκεβίλ, για παράδειγμα, μιλά για πάνω από 6000 κληρικούς που εκτέλεσαν οι Τούρκοι προς παραδειγματισμό, πράγμα που σημαίνει πως σε πολλές περιπτώσεις η διοίκηση της εκκλησίας έκανε το καθήκον της). Στην ουσία κήρυξε την υποταγή στην εξουσία και φρόντιζε πάντα να δικαιολογεί τις αδικίες των ισχυρών. Αυτό όμως σταδιακά δημιούργησε ένα ρεύμα απομάκρυνσης που με το πέρασμα του χρόνου μεγάλωνε – για να φθάσουμε σήμερα να υπάρχει μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού το οποίο στήνει ευήκοον ους σε αυτήν.

Είναι πολύ φυσικό: όταν ο κόσμος σε βλέπει να στηρίζεις την αδικία και να χρησιμοποιείς το Ευαγγέλιο για να δικαιολογήσεις την κίνησή σου αυτή, σιγά – σιγά θα πάψει να ενδιαφέρεται και για ό,τι άλλο του πεις αλλά και για το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο πλέον γι’ αυτόν δεν θα είναι αυτό που ορίζει το όνομά του, αλλά ένας ύμνος στο μαζοχισμό.

Υπήρχε λοιπόν το βασικό υπόβαθρο. Ή, αν θέλετε, ο πυρήνας που θα χρησιμοποιείτο ως το αρχικό προγεφύρωμα. Και, φυσικά, οι κύκλοι εκείνοι που μισούσαν την Ορθοδοξία το εκμεταλλεύτηκαν.

Νέα Τάξη Πραγμάτων με πολιορκητικό κριό την Τέχνη

Η Τέχνη χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθούν οι στόχοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων

Η Τέχνη ανέκαθεν ήταν μια από τις πιο ευγενικές δημιουργικές εκφράσεις ης ανθρώπινης ψυχής, το αντιλαμβανόμαστε όλοι αυτό. Μέσα από αυτή ο άνθρωπος εξέφρασε όνειρα, επιθυμίες, αναμνήσεις, Ιστορία, ελπίδες. Ακόμα και τη σκοτεινιά της ψυχής…

Η Τέχνη αγαπήθηκε πολύ, από όλον τον κόσμο, και η αξία της αναγνωρίστηκε από όλους. Πραγματικά, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην εκτιμά την ομορφιά και την αξία του Παρθενώνα, των Ομηρικών επών, μιας τραγωδίας του Σοφοκλή, της Σφίγγας, της Μόνα Λίζα και τόσων άλλων αριστουργημάτων της τέχνης, σε οποιαδήποτε έκφανσή της κι αν κοιτάξουμε.

Το άσχημο είναι πως δεν άργησε να στρατευθεί, Από πολύ ενωρίς στην Ιστορία η τέχνη σε όλες της τις μορφές χρησιμοποιήθηκε για να προωθηθούν τα σχέδια κάποιων. Ζωγραφική, Λογοτεχνία, Γλυπτική, Μουσική, Θέατρο, Κινηματογράφος… τίποτε δεν έμεινε που να μη χρησιμοποιηθεί. Αυτό είναι κάτι που το ξέρουμε, καμία έκπληξη μέχρι εδώ.

Όποτε συνέβαινε αυτό, γινόταν αντιληπτό πως τα συγκεκριμένα δημιουργήματα εξυπηρετούσαν κάποιο στόχο. Σήμερα δεν είναι εύκολο, επειδή πλέον η τέχνη έχει στρατευτεί στους σχεδιασμούς των ελίτ με επιστημονικά σχεδιασμένο τρόπο, και αυτό είναι μια πορεία που ξεκίνησε πριν από πολλές δεκαετίες.